Μίλα μου για Μήλο!

Ναι, θα σου μιλήσω για τη Μήλο αλλά να ξέρεις εξ’ αρχής ότι θα την αδικήσω. Σε μια άλλη φάση της ζωής μου θα σου μιλούσα και δεν θα μπορούσες να αντέξεις τον ενθουσιασμό μου. Το γνωρίζεις, ακόμη και εσύ που δεν έχει πάει, ότι είναι νησί απαράμιλλης ομορφιάς. Επέλεξα λοιπόν να πάω στο “νησί της Αφροδίτης” για την απόλυτη ομορφιά του που κόβει την ανάσα.

Πρόσφατα σκόνταψα σε κάτι που είχε πει ο George Carlin σχετικά με τα γηρατειά ότι “Η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που μας κόβουν την ανάσα.” Αν και θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου να είχε ολοκληρώσει τη φράση του με τη λέξη ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ. Γιατί υπάρχουν και στιγμές που σε γεμίζουν θλίψη. Μιλάω για τη βαθιά θλίψη, εκεί που σταματά να μετράει ο χρόνος και οι στιγμές γίνονται παρελθόν.

Είμαι στη φάση που μπορώ μετά βεβαιότητας να συμφωνήσω με φράσεις όπως: «Χαρείτε τη βόλτα. Δεν υπάρχει εισιτήριο επιστροφής!» Αλλά, πως να χαρείς τη βόλτα όταν τα μάτια της ψυχής είναι κλειστά????? Πως μπορώ να “ερωτευτώ” όταν ο “ΕΡΩΤΑΣ” δεν είναι πια εδώ μαζί μας?

Σκέφτηκα ότι πρέπει να επισκεφτώ τη Μήλο μπας και ξεκινήσει πάλι να “μετράει” ο χρόνος που ζω. Πήρα την απόφαση και είπα, “Μήλο, σου έρχομαι! Θα αφεθώ στη σαγήνη σου, και θα βυθίσω την ψυχή μου στα κρυστάλλινα νερά σου!”

Μην περιμένεις να εστιάσω σε γαστριμαργικές απολαύσεις που αδιαμφισβήτητα μπορεί κανείς να βρει στη Μήλο. Παρ’ όλα αυτά γύρισα με μια υπέροχη συνταγή “Πιταράκια Μηλέικα” που γίνεται με το υπέροχο ντόπιο τυρί της Μήλου.

Θα αρχίσω με μια συμβουλή. Πριν πας στη Μήλο πρέπει οπωσδήποτε να προμηθευτείς έναν καλό τουριστικό οδηγό. Το νησί κρύβει ιστορικούς και γεωφυσικούς θησαυρούς. Η ιστορία του καταγράφεται από τη Μεσολιθική εποχή (10000 – 3000 π.Χ.). Έχει ακμάσει και αποτελέσει σημαντική κοιτίδα πολιτισμού σε διάφορους περιόδους ανά τους αιώνες μέχρι σήμερα. Καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο ένα γεωλογικό θαύμα που διαμορφώθηκε από διαδοχικές ηφαιστειογενείς περιόδους. Και πάλι όμως, αν θες να ξεκινήσεις χαλαρά, να το απολαύσεις ως «θαύμα φυσικής τέχνης», θα σου έλεγα να δεις φωτογραφίες της Μήλου με τη μοναδική ματιά και την εκπληκτική φωτογραφική τέχνη του Dimitri Tsirigoti. Και αν έχεις την οικονομική δυνατότητα απέκτησε κάποιο φωτογραφικό του έργο εκτυπωμένο σε μέταλλο όταν επισκεφτείς το νησί. Αξίζει!!!

(φωτό Dimitris Tsirigotis)

Με το που έπιασε το καράβι λιμάνι στον Αδάμαντα και πάτησα το πόδι μου στο νησί δεν είδα τίποτα!!! Το μόνο που ήθελα ήταν ένας ελληνικός καφές να έρθω στα ίσια μου μετά την ταλαιπωρία του ταξιδιού εξαιτίας του κλιματιστικού στο πλοίο που έκανε τα κοκαλάκια μου παγάκια. Δεν με έκαιγε καμιά λαχτάρα να δω το νησί. Ακόμα …. Ας μην κρυβόμαστε. Είχα άρνηση.

Το ταξίδι αυτό ήταν “απόφαση”, κάτι σαν συνταγή γιατρού και όχι “θέλω”. Όμως, όταν ένας τόπος είναι φιλόξενος και ξέρει να καλοδέχεται, το κάνει με το καλημέρα και αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα.

Το καφεδάκι ήταν σκέτο βάλσαμο στην “Αγγελική”. Παρότι πήγα αρκετές φορές όσο ήμουν στο νησί, δεν δοκίμασα το σπιτικό παγωτό για το οποίο φημίζεται, και μου έμεινε απωθημένο. Την επόμενη φορά που θα πάω στο νησί η πρώτη στάση θα είναι στην “Αγγελική” για φοντί με τη σοκολάτα που λιώνει ενώ βυθίζεις μπαλίτσες παγωτού (15 γεύσεις) και φρούτα!)

Μετά από αυτή την πρώτη στάση, το νησί με ρούφηξε και δεν κατάλαβα πως πέρασαν 7 ολόκληρες ημέρες.

Ανέβηκα 2 φορές στην Πλάκα (σημερινή πρωτεύουσα του νησιού). Περιηγήθηκα στα γραφικά σοκάκια της, ανέβηκα στο Ενετικό κάστρο (13ος αιώνας) όπου η θέα προς τον κόλπο του νησιού είναι υπέροχη, αλλά όχι, δεν μου κόπηκε η ανάσα. Έφαγα καλοψημένη κρέπα, ακριβώς όπως τη θέλω, σε ένα παγκάκι της Παναγίας της Κορφιάτισσας αγναντεύοντας από το “μπαλκόνι” της Πλάκας. Δεν επισκέφτηκα την εκκλησία παρότι τα αναμμένα της καντήλια και η ορθάνοιχτη πόρτα της με καλούσαν και ας ήταν η ώρα μετά τις 22:00. Προτίμησα να πάω δίπλα στο “The Art House”. Εκεί, είχα την τύχη μετά από ευγενική παρότρυνση του Dimitris Tsirigoti να πιάσω στα χέρια μου και να δω μέσα από το σκόπευτρο μιας Rolleiflex. Οι γνώστες του είδους θα καταλάβουν γιατί το αναφέρω ως ξεχωριστό γεγονός!

Πήγα στο χωριό Κλήμα και φωτογραφήθηκα στις πολύχρωμες πόρτες στα σύρματα. Τα σύρματα, είναι συνήθως υπόσκαφα καταλύματα, ακριβώς εκεί που σκάει το κύμα. Φυλάσσονταν και ακόμη φυλάσσονται οι βάρκες για να προστατευτούν από την κακοκαιρία. Για την ακρίβεια οι βάρκες σέρνονται μέσα στα υπόσκαφα (σύρω, σύρματα). Σύρματα υπάρχουν σε πολλούς παραθαλάσσιους οικισμούς της Μήλου. Συνήθως έχουν και πατάρι που χρήζει ως κατάλυμα για τον βαρκάρη. Τώρα πια λειτουργούν και ως θερινές κατοικίες που μπορεί κανείς να νοικιάσει για τη διαμονή του στις διακοπές.

Εκεί λειτουργεί μια ταβέρνα, με φροντισμένο περιβάλλον βασισμένο σε κομψή απλότητα που σου αφήνει το περιθώριο να απολαύσεις, χωρίς παραφωνίες, όμορφα ηλιοβασιλέματα. Νόστιμα και καλοστημένα πιάτα με σεβασμό στην ντόπια γαστριμαργική κουλτούρα. Η δροσερή λεμονόκρεμα γαρνιρισμένη με τρίμμα μπισκότο βουτύρου είναι ότι ακριβώς θέλεις για να ολοκληρώσεις ένα ήρεμο γεύμα στο ηλιοβασίλεμα. Η κα Ραπανάκη Ειρήνη τα έχει όλα καλοφροντισμένα και είναι εξαιρετικά χαμογελαστή και φιλόξενη με όλους. Θα την ακούσεις να λέει σε ξένους τουρίστες “… be my guest”! Αξίζει να πας έστω και μόνο για ποτό και να χαρείς την ήρεμη ενέργεια του τόπου καθώς ο ήλιος βουτάει στη θάλασσα.

Εκεί που ένιωσα την καρδιά μου να σκιρτάει από την φυσική ομορφιά του τοπίου αλλά και την ανθρώπινη παρέμβαση ήταν στα Μανδράκια. Δυστυχώς τα επισκέφτηκα την τελευταία μέρα. Όταν θα ξαναπάω στη Μήλο είναι σίγουρα μια από τις πρώτες μου εξορμήσεις στο νησί. Θέλω να πάω και να δω πως πέφτει το φως από την πρώτη κιόλας ηλιαχτίδα. Είναι και καλός ψαρότοπος από ότι μου είπαν. Και εκεί έφαγα καλά. Τα πιάτα πήγαιναν και ερχόντουσαν σαν παραγεμισμένες γευστικές βάρκες πάνω στο τραπέζι. Εκεί γνώρισα και την κα Κούλα η οποία μου είπε τη συνταγή για τα πιταράκια.

Πολύ ζεστός και ανοιχτόκαρδος άνθρωπος. Παρά τη φούρια της δουλειάς, άφησε τα τηγάνια της, ήρθε στο τραπέζι και μου είπε τα μυστικά της. Όταν φτιάχνει τα πιταράκια στο σπίτι της, βάζει ξίδι από την παραγωγή τους. Αλλά φέτος τους βγήκε λίγο “κακό” και έτσι χρησιμοποιεί του εμπορίου ή λεμόνι. 🙂

Μη ξεχάσω να σας πω ότι εκεί έφαγα την πιο νόστιμη, την πιο ωραία σοκολατόπιτα ever! Πριν την παραγγείλετε όμως να τσεκάρετε την τιμή της. Την βρήκα λίγο ακριβή για τα δικά μου βαλάντια. Α! Οι μερίδες είναι πολύ χορταστικές. Παραγγείλτε με μέτρο και μην παρασυρθείτε (όπως έκανα εγώ) από τις λιχουδιές που θα βλέπετε πάνω στα διπλανά τραπέζια. Και επειδή είμαι σίγουρη ότι θα υποκύψετε και θα παραγγείλετε με το μοναδικό ελληνικό στυλ – φέρε απ΄ όλα, σας συμβουλεύω να ζητήσετε να σας βάλουν σε πακέτο ότι δεν καταναλώσετε. Εμένα, μια χαρά με βόλεψαν την επόμενη μέρα στην παραλία της Αγ. Κυριακής τα διάφορα σαντουιτσάκια που έφτιαξα με χταποδάκι, τσίρο, τυροκαυτερή και ντοματούλα!

Η Μήλος έχει υπέροχες παραλίες προσβάσιμες με αυτοκίνητο. Η Αγ. Κυριακή και η Φυριπλάκα ήταν αυτές που μου άρεσαν περισσότερο με γκριζόλευκα βράχια, γαλαζοπράσινα νερά και σπηλιές. Στη Φυριπλάκα έκανε τρομερή ζέστη και είναι απαραίτητη η ομπρέλα. Στο Σαρακήνικο δεν έκανα μπάνιο αλλά το σεληνιακό τοπίο είναι μαγευτικό και μοναδικό. Λείοι κάτασπροι βράχοι που σε προκαλούν να σκαρφαλώσεις και να τους περπατήσεις από άκρη σε άκρη.

Κάποιοι, αρκετά τολμηροί θα έλεγα, έκαναν βουτιές στα καταγάλανα νερά. Τους ζήλεψα αλλά ήταν πολύ ριψοκίνδυνο για εμένα που βουτάω από το μισό μέτρο και το σκέφτομαι ένα τέταρτο πριν το τολμήσω. 🙂

Όμως, δεν αλλάζω με τίποτα τη βόλτα με ιστιοπλοϊκό στη δυτική πλευρά του νησιού και το μπάνιο σε επιλεγμένα σημεία μοναδικής ομορφιάς με κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά. Καλόγριες, σπήλαιο Συκιάς, Κλέφτικο, Γέρακα …

Κλέφτικο – λημέρι των πειρατών- όρμος με εντυπωσιακού κατακόρυφους ογκόλιθους που κλείνουν την είσοδο κάνοντάς τον αόρατο από τη θάλασσα. Κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά, θαλασσινές σπηλιές, αψίδες. Ίσως από τα πιο εντυπωσιακά τοπία της Μήλου. Χρόνο με τον χρόνο το τοπίο αλλάζει εξαιτίας των κατολισθήσεων.

Αν είχα την οικονομική δυνατότητα θα το έκανα κάθε μέρα!!!! Επέλεξα να μην κάνω το γύρω όλου του νησιού γιατί δεν ήθελα να περάσω όλη μου την ημέρα πάνω σε ένα κατάστρωμα πλοίου με πολυκοσμία. Δυσκολεύτηκα πολύ στο να αποφασίσω με ποιο πλεούμενο θα κάνω αυτή τη βόλτα και αν θα είναι ο μεγάλος γύρος ή μόνο η δυτική πλευρά του νησιού. Υπάρχει μεγάλη προσφορά και ο καθένας έχει διαφορετικό δέλεαρ. Για να καταλήξω μπορώ να πω ότι χρειάστηκε να κάνω διατριβή! Ευτυχώς τελικά έκανα την καλύτερη επιλογή για τα δικά μου γούστα, θέλω και ανάγκες της δεδομένης φάσης της ζωής μου.

Στο ιστιοπλοϊκό ήμασταν 10 άτομα, συν τον καπετάνιο και τον ξεναγό. Γρήγορα δέσαμε και γίναμε μια όμορφη χαλαρή παρέα (Έλληνες, Ιταλοί, Ελβετοί). Ο Τάσος, ο καπετάνιος μας, δεν μας χάλασε κανένα χατίρι. Διαμόρφωσε το πρόγραμμα έτσι ώστε να ευχαριστηθούμε το μπάνιο μας όση ώρα θέλαμε στους όμορφους όρμους αποφεύγοντας το συνωστισμό από τα άλλα πλοιάρια. Αισθάνθηκα λες και ήμουν πάω στο ιδιωτικό μου ιστιοπλοϊκό. Έχεις δει φωτογραφίες διασήμων αραχτούς πάνω στα ιδιωτικά τους τζετ? Ε, κάπως έτσι να με φαντάζεσαι. Πότε κάνοντας βουτιές (από τη σκάλα του ιστιοπλοϊκού, το πρώτο σκαλί πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αλλά με στυλ γοργόνας :)) , άλλοτε να χαλαρώνω στη αιώρα που ήταν δεμένη στα κατάρτια ή να λιάζομαι μπροστά στην πρύμη του πλοίου ενώ ήμασταν εν πλω!

Κάπως έτσι πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα στη Μήλο χωρίς να το καταλάβω. Στην πραγματικότητα δεν πρόλαβα να χαρώ ούτε το ένα δέκατο από τη φυσική της ομορφιά και την εγκάρδια φιλοξενία των ντόπιων.

Δεν πήγα στο Αρχαιολογικό μουσείο στην Πλάκα όπου υπάρχει αντίγραφο του αγάλματος της Αφροδίτης, στο Εκκλησιαστικό μουσείο στον Αδάμαντα, στο Λαογραφικό μουσείο στη Πλάκα (παλιό αρχοντικό), στο Ναυτικό μουσείο στον Αδάμαντα, στο Πολεμικό μουσείο (υπόσκαφος εκθεσιακός χώρος με την ιστορία της Μήλου από την καταστροφή της από τους Αθηναίους 5ος π. Χ. αιώνας μέχρι τον Β΄Παγκόσμιο πόλεμο), στο Μεταλλευτικό μουσείο στον Αδάμαντα (11.000 χρόνια μεταλλευτική ιστορίας). Δεν έχω καμία δικαιολογία που δεν πήγα σε όλα όσα ήταν στον Αδάμαντα μιας και εκεί έμενα. Από το Μεταλλευτικό μουσείο πέρασα τουλάχιστον 4 φορές απέξω κάνοντας τον πρωινό μου περίπατο και δεν έχω καμία δικαιολογία που δεν πήγα αφού το ωράριο ήταν μέχρι τις 22:00!

Ενώ πήγα στο πανέμορφο χωριό Κλήμα δεν επισκέφτηκα τα αρχαία της πόλης (μεγάλη ακμή 7ο-6ο αιώνα π. Χ.)
Δεν μπήκα στις κατακόμβες το πιο αξιόλογο Παλαιοχριστιανικό μνημείο στον κόσμο, δεν χάρηκα όσο ήθελα την Πολώνια και από εκεί να πεταχτώ για λίγο στην γειτονική Κίμωλο.
Δεν πρόλαβα να φάω στις όμορφες ταβέρνες και να πιω ποτό στα ήσυχα μπαράκια στην Πλάκα
Δεν δοκίμασα γλυκό κουφέτο (απαραίτητο κέρασμα υποδοχής της πεθεράς σε νιόνυφους μετά το γάμο στο σπιτικό τους).
Δεν πήγα σε οικισμούς όπως η Πάχαινα ο Φυροπόταμος, ο Μύτακας … και δεν έκανα εξερεύνηση του Σαρακήνικου με καγιάκ που τόσο ήθελα αλλά δεν το πρόλαβα μιας και το ανακάλυψα μια μέρα πριν φύγω. Ήθελα να δω την Αχιβαδολίμνη μα πιο πολύ από όλα θα ήθελα να είχα μείνει ένα βράδυ σε ένα σύρμα.

Αυτά που δεν είδα και δεν έκανα ήταν πολλά, αλλά το νησί της Αφροδίτης γαλήνεψε κάποιες, λίγες στιγμές, την ψυχή μου. Οι όμορφες εικόνες του τόπου εντυπώθηκαν στο μυαλό μου και σιγά σιγά στάζουν σαν γιατρικό. Γιατί όσο και αν τα μάτια της θλίψης βλέπουν μαύρους τους ωκεανούς, ο νους φέρνει εικόνες των γαλαζοπράσινων κρυστάλλινων νερών της Μήλου.

Μα τι κάθομαι και δεν φεύγω ΤΩΡΑ για Μήλο?????

(Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου γράφτηκε κάποια στιγμή μετά το καλοκαίρι του 2017, αλλά τότε δεν ήμουν έτοιμη για να το δημοσιεύσω. Στη Μήλο πήγα αρχές Ιουλίου 2017.)

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *