Αμπελοφάσουλα ή Κατσικάντερα? Πηχιάρικα – του Μέτρου!

Τα υπέροχα φρέσκα φασολάκια που δεν γνώριζα και όταν τα δοκίμασα τα υπέρ αγάπησα!

Τα αμπελοφάσουλα δεν τα μαγειρεύω συχνά αλλά αν τα πετύχω σε κάποια ταβέρνα είναι το πρώτο πιάτο που θα παραγγείλω. Νομίζω ότι αυτό γίνεται σαν φόρο τιμής για την πρώτη φορά που τα δοκίμασα. Ήταν στη Σύρο στο χωριό Άη Μιχάλη σε ένα εστιατόριο πριν… ποιος θυμάται???? Πάνε πολλά χρόνια αλλά ακόμη θυμάμαι αυτή τη γευστική εμπειρία.

Φέτος αποφάσισα να πειραματιστώ μαγειρικά και να βρω περισσότερες πληροφορίες για αυτή την ποικιλία φασολιού.

Συνδύασα τα αμπελοφάσουλα με μανούρι και τα συνόδευσα με μικρές εντάσεις από σκόρδο, μηλόξυδο και καυτερή πιπεριά αναμειγμένες με τη γλύκα του σύκου και του χαρουπιού. Βρείτε τη συνταγή εδώ

Τα αμπελοφάσουλα δεν τα γνώριζα γιατί δεν τα καλλιεργούσαμε στα μέρη μου. Ή έτσι νόμιζα!!!!! Γιατί ψάχνοντας ανακάλυψα ότι υπάρχουν 2 είδη αμπελοφάσουλα (τουλάχιστον τόσα βρήκα εγώ).
Τελικά από ότι φαίνεται έχω φάει πολλά, πάρα πολλά αμπελοφάσουλα αλλά με άλλη ονομασία και λίγο διαφορετικά στην εμφάνιση και τη γεύση! 🙂

Τα αμπελοφάσουλα τα συναντάμε ως φασόλια «του μέτρου» ή «πηχιάρικα». Τα δύο αυτά ονόματα αποδίδονται στο γεγονός ότι είναι φασόλια που γίνονται πολύ μακριά και μπορεί να φτάσουν και πάνω από 1 μέτρο σε μήκος. Είναι φασόλια του καλαμιού.

Αυτό το χαρακτηριστικό έχουν και κάποια φασόλια που ξέρω ότι ευδοκιμούν στα μέρη μου, στη Μεσσηνία. Εκεί, είναι γνωστά με το όνομα «κατσικάντερα». Αλλά ρωτώντας έμαθα ότι λέγονται και αυτά «πηχιάρικα»! Και κάπως έτσι άρχισα να κατανοώ ότι μάλλον πρόκειται για την ίδια οικογένεια φασολιού. Και από τα δύο προκύπτουν τα μαυρομάτικα ξερά φασόλια. Άρα μιλάμε για το ίδιο φασολάκι?
Στη λαϊκή μου είπε ένας παραγωγός ότι ο σπόρος αυτής της ποικιλίας έχει έρθει από την Αμερική. Είναι τα αμερικάνικά αμπελοφάσουλα!!!!

Και τα δύο γίνονται υπέροχα σαν σαλάτα. Τα κατσικάντερα είναι κατάλληλα για ζεστή σαλάτα. 
Και τα δύο είδη είναι τέλεια όταν είναι πολύ τρυφερά και σφριγηλά. Δεν χρειάζονται κόπο στο καθάρισμα. Δεν έχουν «κλωστές» στο πλάι, στις ενώσεις δηλ. και αρκεί να αφαιρέσουμε μόνο τις άκρες.

Οπτικά είναι και τα δύο λεπτά και μακριά αλλά διαφέρουν στο χρώμα. Τα μεν είναι σκουροπράσινα με σκούρα μωβ απόχρωση στις άκρες, ενώ τα άλλα, τα «κατσικάντερα», είναι πιο ανοιχτοπράσινα με ομοιόμορφη απόχρωση κατά μήκος του φασολιού.

Μια ακόμη διαφορά τους, που εντοπίζω από εμπειρία, είναι ότι τα «κατσικάντερα» όσο μεγαλώνουν τα σπέρματα, τα σπόρια που θα γίνουν τα μαυρομάτικα ξερά φασόλια, όσο δηλ. πιο πολύ ωριμάζουν πάνω στη φασολιά, το πράσινο μέρος τους χοντραίνει και αποκτάει ψίχα. Εάν αφαιρέσουμε τις ίνες που έχουν δημιουργηθεί στο πλάι μπορούμε να τα καταναλώσουμε ευχάριστα μαγειρεμένα όπως κάνουμε όλα τα άλλα πράσινα φασολάκια με ντομάτα. Όταν πια ωριμάσουν πάρα πολύ πάνω στη φασολιά παίρνουν πρασινοκιτρινωπή απόχρωση. Τότε μπορούμε να τα μαγειρέψουμε μαζί με άλλα πράσινα φασολάκια (π.χ. τσουλιά) κρατώντας μόνο τα σπόρια. Είναι υπέροχος συνδυασμός!

Τα άλλα, όσο μένουν πάνω στην φασολιά είναι λεπτόφλουδα με λιγότερη υγρασία στο πράσινο μέρος τους. Γίνονται πιο σκληρά και δεν είναι ευχάριστα στο φαγητό όταν έχουν χάσει την στιλπνότητα τους.

Για να τεστάρουμε εάν τα αμπελοφάσουλα που θέλουμε να αγοράσουμε είναι πράγματι τρυφερά και φρεσκοκομμένα από τις φασολιές λυγίζουμε την άκρη τους με τον αντίχειρα. Αν το φασόλι σπάσει αμέσως δηλ. δεν έχει έχει ελαστικότητα τότε είναι φρεσκότατο. Τα τρυφερά φρέσκα φασόλια που δεν έχουν μεστώσει, δεν έχουν ίνες, είναι σφριγηλά και δεν χρειάζεται να αφαιρέσουμε τα πλαϊνά διότι δεν έχουν ακόμη σχηματιστεί κλωστές. Καθώς τα σπάμε με το χέρι μας βγάζουν υγρασία και η σάρκα τους είναι ακόμη σχεδόν διαυγής.

Αυτό το κολπάκι ισχύει για όλα τα φρέσκα πράσινα φασολάκια!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *