Κεφτεδάκια όπως παλιά

Όταν μοσχοβολάει το σπίτι και όλη η γειτονιά από τα τηγανητά μου κεφτεδάκια ένα πονηρό χαμόγελο σκάει και μνήμες με πλημμυρίζουν. Γυρνάω πίσω στα παιδικά χρόνια, τότε που ήμουν παρατηρητής των μεγάλων. Θυμάμαι λοιπόν εκείνες τις ατέλειωτες επισκέψεις που κάναμε στο χωριό με τους γονείς μου σε συγχωριανούς μας φίλους, πελάτες και συγγενείς για να τους ευχηθούμε στην ονομαστική τους εορτή. Κάθε χρόνο τα ίδια. Οι ίδιοι άνθρωποι, τα ίδια δώρα, με την ίδια σειρά επίσκεψης και τα ίδια κεράσματα. Τότε όλα ήταν βαρετά. Τώρα έχουν γίνει νοσταλγία.

Θα σας πω για την ημέρα του Αγίου Βασιλείου που νομίζω ότι είχαμε και τους περισσότερους εορτάζοντες στο χωριό. Επειδή έπρεπε να πάμε σε πολλά σπίτια για να ευχηθούμε καταστρώναμε σχέδιο σειράς επισκέψεων. Χωρίζαμε το χωριό σε ρούγες και φροντίζαμε το σπίτι μας να είναι στο κέντρο της περιμέτρου των επισκέψεων. Αυτό βόλευε πολύ, γιατί μετά από κάθε επίσκεψη επιστρέφαμε στο σπίτι για να πάρουμε το δώρο για τον επόμενο εορτάζοντα. Ξεκινούσαμε σχεδόν πάντα από το σπίτι του Βασίλη του κουμπάρου, συνεχίζαμε στου βαφτισιμιού, μετά σειρά είχαν ο φίλος του μπαμπά, ο αγροφύλακας, η κυρά Βάσω … και τέλος πηγαίναμε στο θείο το Βασίλη. Εκεί μας είχαν και τραπέζι αλλά σχεδόν πάντα φτάναμε πολύ αργά το βράδυ και με τις κοιλιές μας φουσκωμένες μετά από τόσες επισκέψεις και κεράσματα.

Τα δώρα δεν είχαν ποτέ καμία πρωτοτυπία. Όλοι πηγαίναμε σε όλους ποτά. Για τους άντρες ουίσκι ή ούζο (τα δυνατά ποτά) και στις γυναίκες ηδύποτα (κονιάκ ή λικέρ). Καμία φορά μπορεί να εμφανιζόταν και κανένα κουτί με σοκολατάκια, αυτά που τα δαγκώνεις και πλημμυρίζει το στόμα σου με λικέρ! Σχεδόν όλα τα δώρα είχαν αυτοσχέδιους στολισμούς. Τις περισσότερες φορές τα μπουκάλια ήταν τυλιγμένα “περίτεχνα” με λαδόκολλα. Το χαρτί περιτυλίγματος ήταν σπάνιο είδος εκείνες τις εποχές. Για να τα ομορφύνουμε δέναμε σε φιογκάκια πλαστικές κόκκινες κορδέλες και τις κατσαρώναμε με το μαχαίρι. Μερικές φορές στολίζαμε κατευθείαν τα ποτά που ήταν σε κουτί (αυτά τα ποτά ήταν και πιο ακριβά) με κανένα κορδελάκι από τα έτοιμα, του εμπορίου.

Συνήθως προέρχονταν από δώρα που μπορεί να μας είχαν φέρει συγγενείς από την Αθήνα και τα φυλάγαμε για τέτοιες περιπτώσεις. Επειδή στο σπίτι μας δεν έπινε κανένας, τα μπουκάλια με τα ποτά που μας έφερναν στις δικές μας γιορτές μένανε άθικτα στο ράφι και σκονίζονταν. Έτσι, τι πιο φυσιολογικό και πιο πρακτικό από το να τα δωρίζουμε. Φροντίζαμε όμως να ελέγχουμε μη τυχόν και είχε ξεμείνει μέσα στα κουτιά κανένα ευχετήριο μπιλιετάκι και μαρτυρούσε την προέλευση του δώρου. Μη μου πείτε ότι δεν το έχετε κάνει ποτέ και εσείς? Τελικά τώρα που το σκέφτομαι νομίζω ότι τα ίδια ποτά κάνανε το γύρω του χωριού χρόνο με το χρόνο και μερικά με το ίδιο περιτύλιγμα!

Σε όλα τα σπίτια που πηγαίναμε επίσκεψη μας κερνούσαν γλυκό που σχεδόν πάντα θα ήταν ή δίπλες ή καρυδόπιτα ή και τα δύο μαζί! Τα λατρεύω και τα δύο αυτά γλυκά, αλλά πόσα να φάει κανείς μέσα σε ένα απόγευμα? Υπήρχε κόλπο και σε αυτό! Είχα σταμπάρει ποια νοικοκυρά κάνει τα καλύτερα γλυκά και κρατούσα όρεξη και έτρωγα μόνο σε αυτά τα σπίτια. Στους άλλους έλεγα ότι έχω ήδη φουσκώσει και δεν μπορώ να φάω άλλο. Όμως δεν έπιανε πάντα αυτό γιατί καμιά φορά επέμεναν πολύ και με έλεγαν ακατάδεχτη. Οπότε από ντροπή δεχόμουν το κέρασμα και αν δεν μου άρεσε προσπαθούσα με το ζόρι να το φάω και να κάνω ότι μου αρέσει κιόλας, αφού με ρωτούσαν.

Συνήθως οι άντρες ξεκινούσαν κατευθείαν με τους μεζέδες και το κρασί. Ο βασιλιάς μεζές, πάντα και παντού, ήταν τα κεφτεδάκια. Κυριαρχούσαν στο κέντρο του σαλονιού. Με το που έμπαινες στο σαλόνι του εορτάζοντα η σκηνή είχε ως εξής: Γύρω – γύρω καρέκλες και σκαμπό όπου κάθονταν οι επισκέπτες και στη μέση ένα τραπεζάκι με μια μεγάλη πιατέλα με κεφτεδάκια και στριμωγμένα κρασοπότηρα!

Κεφτεδάκια λοιπόν παντού σε κάθε σπίτι! Κεφτεδάκια καρφωμένα με οδοντογλυφίδες που μοιάζαν στα παιδικά μου μάτια σα σκατζόχοιρο σε άμυνα με τα αγκάθια σηκωμένα, κεφτεδάκια στο πιρούνι, κεφτεδάκια που περιφέρονταν με την πιατέλα γύρω γύρω στο δωμάτιο από επισκέπτη σε επισκέπτη!

“Θα πάρετε ένα?”

Έχω φάει πολλά κεφτεδάκια!

Κεφτεδάκια ξεροτηγανισμένα, κεφτεδάκια αφράτα, κεφτεδάκια αλμυρά, κεφτεδάκια ανάλατα, κεφτεδάκια άψητα, κεφτεδάκια στουπιά, μικρά , μεγάλα, σκορδάτα, καμένα, κρύα, ζεματιστά, κεφτεδάκια πιπεράτα, κεφτεδάκια νόστιμα, κεφτεδάκια ωραία!

Δεν τα χορταίνω τα κεφτεδάκια! Τα λατρεύω τα κεφτεδάκια! Τα κεφτεδάκια είναι γιορτή. Αν δεις να τα φτιάχνω να είσαι σίγουρος/η ότι έχω τα κέφια μου!

Ωραίο πράμα τα κεφτεδάκια!

Τα κεφτεδάκια είναι στην κουλτούρα του λαού μας. Είναι αγαπημένο φαγητό σε μικρούς και μεγάλους. Βρίσκονται στο καθημερινό μας τραπέζι και είναι ο μεζές της γιορτής και της παρέας. Όταν λέμε φτιάξε έναν μεζέ στα γρήγορα ή έλα να σε κεράσουμε κάτι τις περισσότερες φορές εννοούμε κεφτεδάκια.

Είναι τόσο διαδεδομένος μεζές που δίνει το παρόν του ακόμη και σε παλιές ελληνικές ταινίες με αξέχαστες ατάκες αγαπημένων ηθοποιών.

Η ατάκα “Ωραίο πράμα τα κεφτεδάκια!” είναι από την ταινία «Ένας ήρωας με παντούφλες» (1958) με το Βασίλη Λογοθετίδη.

Και ποιος δεν θυμάται την ταινία «Γοργόνες Και Μάγκες» (1968) και τη θρυλική ατάκα του Γ. Βογιατζή – «Εν τω τηγανίω τους μετέφερες» στη Μ. Καραγιάννη

Στην ταινία “Ο αχόρταγος” υπάρχει ο σπαρταριστός διάλογος
Παπαγιαννόπουλος: «Πετάξου απέναντι στο εστιατόριο και φέρε μου κάτι να τσιμπήσω.»
Κεδρακάς: «Μάλιστα. Τι να σας φέρω;»
Παπαγιαννόπουλος: «Ε, κάτι ελαφρό. Δεν θα φάω σήμερα, δεν πεινάω. Μια μακαρονάδα.»
Κεδρακάς: «Με σαλτσίτσα;»
Παπαγιαννόπουλος: «Με σαλτσίτσα. Και ένα κοτόπουλο και μια μερίδα αρνάκι.»
Κεδρακάς: «Ψητό;»
Παπαγιαννόπουλος: «Ψητό. Και πού ‘σαι, πες του να ετοιμάσει μια καλή μερίδα κεφτέδες. Και μια συναγρίδα.»
Κεδρακάς: «Αν υπάρχει.»
Παπαγιαννόπουλος: «Ε, αν υπάρχει! Αν δεν υπάρχει θα πας εσύ να την ψαρέψεις;»
Κεδρακάς: «Ε, όχι βέβαια.»
Παπαγιαννόπουλος: «Ε, όχι βέβαια. Άντε πήγαινε και που ‘σαι, να ετοιμάσει μια καλή σαλάτα πες του. Και ένα μπουκάλι μπύρα και ψωμιά.»
Κεδρακάς: «Μάλιστα. Μόνο αυτά;»
Παπαγιαννόπουλος: «Ε, σου είπα θα τσιμπήσω σήμερα. Δεν θα φάω, δεν έχω όρεξη.»

Στην ταινία «Νύχτα Γάμου» (1967) ο στεναχωρημένος Ιάκωβος (Κ. Βουτσάς) λέει στη μάνα του: “Άκου μαμά… Ήρθε εδώ η Πέπη και την έδιωξα… Ναι! Της είπα όσα με είπες, αλλά με είπε χαλβά και πολύ στενοχωρήθηκα… Μαμά, άκου, να με κάνεις κιοφτέδες, πολλούς κιοφτέδες…”

Στην ταινία «Το Κλωτσοσκούφι» η Αλίκη Βουγιουκλάκη και οι κεφτέδες της δίνουν σπαρταριστό γέλιο μέσα από τους διαλόγους και τις σκηνές με τους κεφτέδες να σκορπίζουν παντού.
-Και δε μου λέτε… πόσες μέρες κρατάει αυτό το ταξίδι;
-Είναι μεγάλο ταξίδι.
-Οχι, ξέρετε γιατί σας ρωτάω;
-Γιατί;
-Για να ξέρω πόσους κεφτέδες θα πάρω μαζί μου.

Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει τιμήσει δεόντως τους κεφτέδες αλλά το παρόν τους δίνουν ακόμη και σήμερα και μάλιστα σε ξένες παραγωγές όπως αυτή της Pixar με την ταινία κινουμένων σχεδίων «Βρέχει Κεφτέδες” (Cloudy With a Chance of Meatballs)

Και αν σας άνοιξε η όρεξη για κεφτεδάκια νόστιμα, τραγανά και αφράτα δεν έχετε παρά να φτιάξετε την υπέροχη συνταγή μου κεφτεδάκια τηγανητά. Καλέσετε τους φίλους σας και πιείτε και ένα κρασάκι στην υγειά μου ή απολαύστε τα βλέποντας μια από τις υπέροχες ελληνικές ταινίες που ανέφερα.

Ε μα, δεν είναι ωραίο πράμα τα κεφτεδάκια?

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *