Καλωσόρισες ΑΝΟΙΞΗ!

Όταν η φύση μου τείνει το μπράτσο της ολάνθιστο, το αρπάζω και χώνομαι στην αγκαλιά της. Ξαπλώνω στο φρέσκο μαλακό γρασίδι, τρέχω στο λιβάδι με τα αγριολούλουδα ακούγοντας τον ήχο που κάνουν καθώς χτυπούν πάνω στα σπορτέξ μου και μεθώ από τις ευωδιές. Άγρια, ατίθαση χαρά ξεχειλίζει από τα βάθη της ψυχής μου.

Τρελαμένη από τον εγκλεισμό της πόλης θέλω να τα αγγίξω όλα, να μυρίσω ένα ένα τα λουλούδια, να κάνω διάλογο με όλα τα ζουζούνια, να πετάξω από κλαδί σε κλαδί μαζί με τα σπουργίτια, να ακολουθήσω εκείνη τη γουστέρα (σαύρα) που τρόμαξα και τρέχει να κρυφτεί.

Δοκιμάζω, να πω καλύτερα “βοσκάω”, σαν λαίμαργο κατσίκι από όλα τα βλαστάρια των χειμωνιάτικων άγριων χόρτων. Δεν παίρνω μαζί μου κολατσιό. Χορταίνω με βλαστούς από ζοχούς, άγρια ραδίκια, προκάσια και πικρίθρες. Μασουλάω λίγο μάραθο, μπορεί και να βγάλω και κανένα βολβό βρούβας. Το καλύτερό μου είναι τα βλαστάρια από καυκαλήθρες.

Αυτή την εποχή τα χωράφια με τις ελιές είναι γεμάτα με κατάλευκα λουλούδια από τις ολάνθιστες καυκαλήθρες. Κάθε τόσο σκύβω και κόβω ένα τρυφερό βλαστάρι, αφαιρώ το εξωτερικό περίβλημα και γεύομαι την τρυφερή σάρκα. Δεν τα χορταίνω. Η γεύση τους είναι το κάτι άλλο!

(Τώρα ξέρω γιατί είναι πεντανόστιμα τα ζώα που τρέφονται με φρέσκο χορτάρι, τρέχουν ελεύθερα στη φύση και μεγαλώνουν στο φυσικό φως του ήλιου. Είναι ευτυχισμένα και τρέφονται με ότι καλύτερο προσφέρει η φύση!!! Και τώρα έρχονται οι τύψεις που είμαι ένα παμφάγο ζώο. 🙁 )

Ψάχνω για σπαράγγια, τρυπιέμαι από τις σπαραγγιές και τους βατώνες καθώς χώνομαι να κόψω τους τρυφερούς βλαστούς που ξεπετάγονται εδώ και εκεί. Είναι τα λάφυρα που με υπερηφάνεια θα πάω στο σπίτι να τα μαγειρέψω με χίλιους δύο τρόπους.

Τρομάζω από τους ξαφνικούς θορύβους και τα απότομα σουρσίματα. Φοβάμαι μήπως συναντήσω και πατήσω κανένα φίδι. Τώρα πια έχουν βγει από τη χειμερία νάρκη τους, βγαίνουν από τις φωλιές τους και λιάζονται. Έχω δει πολλές φορές φίδια, μικρά αλλά και πολύ μεγάλα. Στα μέρη μου υπάρχουν πολλές οχιές. Κάθε φορά που βλέπω κανένα τεράστιο φιδοφούστανο με πιάνει τρόμος. Αλλά τίποτα δεν με σταματά, συνεχίζω τις εξερευνήσεις μου και τις περιπλανήσεις μου στους ολάνθιστους δρόμους που έχει χαραγμένους αυτή την εποχή η φύση.

Ξαπλώνω κατάχαμα. Κυλιέμαι στα αγριόχορτα, νιώθω τις πέτρες, τα αγκάθια και τις τσουκνίδες στο κορμί μου. Έρχονται στο νου παιδικές αναμνήσεις από τη ζωή μου στο χωριό. (Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το ανοιξιάτικο απομεσήμερο όταν ήμουν περίπου 8 χρονών που κρατούσα μια κατσίκα από την τριχιά που ήταν δεμένη για να μη μου φύγει και εκείνη έτρεχε αγριεμένη στην προσπάθειά της να απελευθερωθεί. Κρατώντας σφιχτά το σχοινί σουρνόμουν σε ένα χωράφι “πετρόδιο” (γεμάτο κοτρόνες), με αγκάθια και γιγάντιες τσουκνίδες πυκνές – πυκνές και πιο ψηλές από το δικό μου ύψος. Μετά, τριβόμουν όλο το απόγευμα με φύλλα από μολόχες για να ανακουφιστώ από τη φαγούρα και να ξεπρηστώ από τις φουσκάλες που είχα στο κορμί μου από τις τσουκνίδες.)

Μένω ξαπλωμένη και αφήνω τον ήλιο “εραστή” να με χαϊδεύει και να ζεσταίνει ψυχή και σώμα.

Αφουγκράζομαι το βουητό των μελισσών και τις παρατηρώ να τρυγούν το νέκταρ από λουλούδι σε λουλούδι. Παρατηρώ τα λουλούδια και συνωμοτώ στην κρυφή τους συνομιλία. Δεν ξέρω τα ονόματά τους αλλά μου αρέσει να φτιάχνω μικρές ιστορίες στο μυαλό μου. Εντυπωσιάζομαι από την ομορφιά τους και τη μοναδικότητά τους.

Δες αυτό το πανέμορφο που στέκει ψηλά στο όχθο κρυμμένο και απομονωμένο μέσα στα αγκάθια λες και δεν θέλει να ιδωθεί, με σκυμμένο το κεφάλι του σαν να ντρέπεται για την απόλυτη ομορφιά του. Ίσως να κάνει νεύμα σε εκείνο το ξεδιάντροπο που στέκει αγέρωχο πιο ψηλά από όλα τα άλλα στην μέση του χωραφιού και επιδεικνύει περήφανο το υπέροχο, ζωηρό φούξια χρώμα του.

Θαυμάζω τις παπαρούνες! Κάνουν όμορφες γειτονιές πολλές μαζί σαν κουτσομπόλες και λικνίζονται απαλά στο αεράκι προσέχοντας να μη τσαλακώσουν τα εύθραυστα κατακόκκινα βελούδινα πεταλά τους. Μου τραβά τη προσοχή μια παπαρούνα που στέκει λίγο πιο πέρα σαν μικρή επαναστάτρια. Μοιάζει τόσο νέα, δεν την έχει ακόμη ταλαιπωρήσει ο αέρας και ο ήλιος, είναι τόσο τέλεια! Ποτέ δεν θα άπλωνα το χέρι να κόψω αυτό το υπέροχο δημιούργημα της φύσης. Θα τη χαίρομαι για πάντα με αυτή τη φωτογραφία.

Παρατηρώ με προσοχή τα σχήματα των λουλουδιών και εντυπωσιάζομαι. Μερικά είναι τόσο παράξενα και ασυνήθιστα! Εκεί ανάμεσα στις μαργαρίτες ξεχωρίζω ένα φυτό που τα άνθη του είναι λες και είναι τρισδιάστατο αποτύπωμα εντόμου. Σαν να κατάπιε μια μελισσούλα όσο ήταν μπουμπούκι και όταν άνθισε τη μεταμόρφωσε σε ανθό!

Σηκώνω το βλέμμα πιο πάνω. Ψηλά στα κλαδιά των δέντρων. Οι ελιές έχουν αρχίσει να μπουμπουκιάζουν. Ανυπομονώ να περάσουν οι μέρες και να τις δω ολάνθιστες!

Έχεις δει ποτέ ολάνθιστο ελαιώνα? Έχεις περπατήσει ανάμεσα σε ολάνθιστες αιωνόβιες γέρικες ροζιασμένες ελιές? Είναι σαν νιες νυφούλες, φουντωτές – φουντωτές σαν ξαναμμένες παρθένες! Γεμάτες ζωή, με τους χυμούς τους έτοιμους να θρέψουν τους καρπούς που θα δέσουν από τα άνθη τους. Μπες σε ένα ελαιώνα την άνοιξη και αφήσου στη μαγεία του. Γύρε στο κορμό μιας ελιάς και άκουσε τους χυμούς που τη διατρέχουν, νιώσε την ενέργεια, γίνε και εσύ ένα από τα μπράτσα της. Πάρε δύναμη, αισιοδοξία και ελπίδα.

Βλέπω αυτό το κλαδάκι και χαμογελώ με γλύκα. Δες το. Θα γίνει μεγάλο, θα τραφεί από το δέντρο και του χρόνου δυνατό πια θα ανθίσει και θα βγάλει καρπούς.
Αααα! Να και ένας βουνίσιος σαλίγκαρος. Τι τεράστιος που είναι? Φαίνεται ταλαιπωρημένος. Το καβούκι του έχει ρωγμές λες και είναι γέρικες ρυτίδες. Δεν κουνιέται, στέκει γαντζωμένος μέσα στη εσοχή του κορμού. Από πότε να είναι άραγε εκεί? Αντιλαμβάνομαι ότι τίποτα δεν ξέρω για τα σαλιγκάρια. Όμως, πόσο ευχαριστιέμαι να πηγαίνω μετά τη βροχή και να τα μαζεύω! Όχι γιατί τα τρώω… Όχι. Δεν τα έχω δοκιμάσει ποτέ! Μάλλον είναι η χαρά που έπαιρνα όταν ήμουν παιδί να βγαίνω έξω στη βροχή. Τα σαλιγκάρια ήταν το άλλοθι. Αλλιώς δεν θα με άφηνε η μάνα μου να πάω έξω στα χωράφια με ψιλόβροχο.

Λίγο πιο δίπλα βλέπω μια βαλοσυκιά. Τα πρώτα της σύκα έχουν ήδη μεγαλώσει πριν ακόμη βγάλει φύλλα. Είναι μεγαλύτερη σε ηλικία από εμένα. Θυμάμαι τα καλοκαίρια, κάθε πρωί με το που ξυπνούσα έτρεχα και έτρωγα επιτόπου τρία μεγάλα βαλόσυκα για πρωινό. Μνήμες από καλοκαίρι με κατακλύζουν και λαχτάρα για τα υπέροχα καλοκαιρινά φρούτα. Κλείνω τα μάτια και γεύομαι με τη φαντασία μου μεγάλα μελωμένα σύκα, ζουμερά αχλάδια, μπουκώνομαι με γλυκιές ρόγες σταφύλι … Αχ, τι ξενοιασιά!

Σηκώνομαι και τρέχω στις αχλαδιές. Είναι τόσο τέλειες οι ανθισμένες αχλαδιές. Πανέμορφες πριγκίπισσες ανάμεσα στις ελιές. Οι ήμερες έχουν εκλεπτυσμένη, σικ εμφάνιση με πιο μεγάλα άνθη από τις άγριες. Όμως λατρεύω τις άγριες. Οι “αγκορτσιές” έχουν άλλη χάρη. Είναι ατίθασες και δεν σου χαρίζονται. Αν πας να κόψεις ένα ανθισμένο κλαδί είναι σίγουρο ότι θα τρυπηθείς από τα αγκάθια του και τα άνθη του θα τιναχτούν. Δεν θα σου κάνουν τη χάρη να τα έχεις στο βάζο. Γι’ αυτό και εγώ αφήνω το βλέμμα μου να τις χαζεύει με τις ώρες και ακολουθώ το ταξίδι που κάνουν τα μικρά τους πέταλα με το παραμικρό άγγιγμα του ανέμου.

Μένω όλη μέρα έξω στα χωράφια. Δεν μου κάνει καρδιά να πάω σπίτι. Μόνο όταν αρχίσει να σουρουπώνει επιστρέφω στο χωριό και περνώ από το κοτέτσι να μαζέψω τα αβγά από τις φωλιές. Εκεί με περιμένει μεγάλη έκπληξη. Βρίσκω τα πιο μεγάλα αβγά που έχω δει στη ζωή μου.

Μέχρι και οι κότες βάλθηκαν να με πείσουν ότι η φύση την άνοιξη μεγαλουργεί.

Τώρα που διάβασες και είδες μέσα από τις φωτό μου το μεγαλείο της φύσης την άνοιξη σκέφτεσαι ακόμη να κάνεις Πάσχα στην πόλη?

Εγώ θα αρπάξω την ευκαιρία και θα γίνω πεταλούδα. Έλα να πετάξουμε παρέα … 🙂

4 thoughts on “Καλωσόρισες ΑΝΟΙΞΗ!

  • 30 Μαρτίου 2017 at 11:16
    Permalink

    Η Άνοιξη εισβάλει σε όλες τις αισθήσεις: θαρρείς πως την ακούς, την μυρίζεις, την βλέπεις, την αγγίζεις, ακόμα και την γεύεσαι. Τι χρώματα! Τι ομορφιά!

    Ακόμη και σε μια ακρούλα φύσης θα δεις όλη την ομορφιά. Σε όλη την Ελλάδα σε γνωστές και άγνωστες γωνιές. Εσύ σε ποιό όμορφο μέρος βρίσκεσαι;

    Reply
    • 30 Μαρτίου 2017 at 13:15
      Permalink

      Γεια σου Εύη! Τι όμορφα που τα λες! <3
      Πραγματικά όπου και αν έχω πάει στην Ελλάδα η φύση έχει τέτοια ομορφιά, πλανάται παντού και μπαίνει μέσα στο κορμί μου γεμίζοντάς το με ενέργεια.
      Ο τόπος καταγωγής μου είναι το Τρίκορφο Μεσσηνίας. Ένα μικρό ορεινό χωριό χτισμένο στους πρόποδες τριών βουνών (εξού και το όνομά του -Τρίκορφο) , με υπέροχη θέα τον απέραντο κάμπο με ελιές και στο βάθος ο Μεσσηνιακός κόλπος.
      Εσένα που βρίσκονται οι ρίζες σου?
      Ταξίδεψέ μας λίγο στα μέρη σου! 🙂

      Reply
  • 30 Μαρτίου 2017 at 13:31
    Permalink

    Ωραίες και οι αναρτήσεις με τις συνταγές σου, αλλά κι αυτή δε πάει πίσω!!
    Εκτός από τις φανταστικές φωτογραφίες, το κείμενο που τις συνοδεύει είναι εξαιρετικό. Νομιζα πως διάβαζα κάποιο μυθηστόρημα, ένα βιβλίο που η ηρωίδα περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τη φυση γύρω της.
    Δεν θα μπορούσες να μας τα μεταφέρεις καλύτερα Μαρία μου, ολα αυτά τα συναισθήματα. Φοβερή περιγραφή!!
    Οι ελιές ανθισμένες είναι πανέμορφες. Τοσες πολλά μαζεμένες και ανθισμένες δεν έχω δει.
    Η φύση σε όλο της το μεγαλείο 😉

    Εύχομαι να πηγαίνεις στον τόπο σου και να σε γεμίζει με ομορφιές.

    Τα φιλιά μου : )

    Reply
    • 30 Μαρτίου 2017 at 13:40
      Permalink

      🙂 Μάριον η πρόσκληση είναι ανοιχτή για όλους! Εσύ και μερικοί ακόμη στενοί φίλοι το γνωρίζουν καλά. Σας περιμένω. Και άμα δεν μπορείτε να έρχεστε πάντα θα βρίσκω τρόπο να σας μεταφέρω τις ομορφιές του τόπου μου και τα ωραία συναισθήματα που με κατακλύζουν όταν πηγαίνω.

      Σου στέλνω ανθισμένα φιλιά με βουνίσια δροσιά! 🙂

      Reply

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *